กองระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค รายงานสถานการณ์ โรคไข้กาฬหลังแอ่น ประเทศไทย ปี 2569

ไข้กาฬหลังแอ่นเป็นโรคติดเชื้อแบคทีเรียที่รุนแรง เกิดจากเชื้อ Neisseria meningitidis ติดต่อผ่านละอองฝอยจากการไอ จาม หรือการอยู่ใกล้ชิดกันเป็นเวลานาน

สถานการณ์โรคไข้กาฬหลังแอ่นของประเทศไทยในปี 2569 (ข้อมูล ณ วันที่ 18 มีนาคม 2569) พบผู้ป่วยสะสมจำนวน 5 ราย คิดเป็นอัตราป่วย 0.008 ต่อประชากรแสนคน โดยมีผู้เสียชีวิต 3 ราย (อัตราป่วยตายร้อยละ 60)

จากการวิเคราะห์ข้อมูลเฝ้าระวัง

ยังไม่พบการระบาดเป็นกลุ่มก้อน ผู้ป่วยมีลักษณะเป็น การเกิดแบบประปราย (sporadic cases) และกระจายในหลายพื้นที่ ได้แก่ น่าน ยะลา นนทบุรี นครศรีธรรมราช และอุดรธานี จังหวัดละ 1 ราย

พบผู้ป่วยสูงสุดในกลุ่มเด็กอายุ 0–4 ปี รองลงมาคือกลุ่มอายุ 40–49 ปี และ 20–29 ปี ตามลำดับ

ภาพรวมแนวโน้ม

ข้อมูลย้อนหลัง 10 ปีแสดงให้เห็นว่า จำนวนผู้ป่วยโรคไข้กาฬหลังแอ่นในประเทศไทยส่วนใหญ่พบปีละประมาณ 20–30 ราย ปัจจุบัน ไทยยังไม่พบการระบาดของไข้กาฬหลังแอ่น ผู้ป่วยอยู่ในระดับต่ำและเป็นรายประปราย

แต่โรคมีความรุนแรงสูง จึงต้องเน้น ‘รู้เร็ว รักษาเร็ว ควบคุมเร็ว’

ประเด็นสำคัญเชิงระบาดวิทยา

แม้จำนวนผู้ป่วยในประเทศไทยยังอยู่ในระดับต่ำ และไม่พบการระบาดเป็นวงกว้าง แต่โรคไข้กาฬหลังแอ่นเป็นโรคที่มีความรุนแรงสูง และสามารถดำเนินโรคอย่างรวดเร็ว รวมทั้งอัตราป่วยตายที่ยังอยู่ในระดับสูง

ประเทศไทย ยังไม่อยู่ในสถานการณ์การระบาด แต่จำเป็นต้อง คงความเข้มข้นของระบบเฝ้าระวังและตอบโต้โรคอย่างรวดเร็ว โดยมีมาตรการสำคัญ ได้แก่

• การเฝ้าระวังและค้นหาผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว

• การวินิจฉัยและให้ยาปฏิชีวนะโดยเร็ว

• การติดตามผู้สัมผัสและให้ยาป้องกัน

• การสื่อสารความเสี่ยงอย่างเหมาะสม เพื่อลดความตื่นตระหนก

ข้อแนะนำสำหรับประชาชน

• ผู้ที่มีอาการ ไข้สูงร่วมกับคอแข็ง ซึม หรือมีผื่นจ้ำเลือด ควรรีบพบแพทย์ทันที

• ผู้ที่มีแผนเดินทางไปต่างประเทศ โดยเฉพาะไปอยู่ในสถานที่ที่มีคนรวมกันจำนวนมาก เช่น หอพัก สถานศึกษา มหาวิทยาลัย การเข้าค่ายต่าง ๆ เป็นต้น

ควรพิจารณารับวัคซีนป้องกันก่อนเดินทางอย่างน้อย 10 วันล่วงหน้าก่อนการเดินทาง

#doe